Köpek..

Ayaklarıma takılan zincirlerin aidiyetsiz şefkatine ihtiyacım vardı..Farklıydı,şimdiki zaman farklıydı..
Ortalıklarda çatlak yerlerim yoktu..Bu saatlerde,burada,yeni dökülmüş yapraklarımızın altında buluşacaktık hani?
Sözler verilmişti!Hiç bir şey anlamadım ben bu gidişten..Sokak lambaları küskün ve loş biçimde gölgemin elinden tutarak boğarken karanlıkları,soğuk bir jilet çiğniyordum şiirler okuyan tiner kutularıyla şimdi..

Son nefesini parmaklarımda veren izmariti yere attım,kuzeyi işaret ediyordu..Kafami kaldırdım…

Açlığıyla barışık tek kulaklı bir köpeğin ağzında aklımın iç organlarını gördüm ben!
Düşüncelerim dişlerine dolanmış,
Kırgınlıklarımı parçalıyor,
Hayallerim yerlere damlıyordu!
Yutamadığı,boğazında kalan suskunluklarımı öksürerek uzaklaşıyor,ve gidenleri havlayarak kaçıyordu..!

O karanlıktan sonra hiçbir sabah göremedim,bulamadım onu..Kusmasını istedim!Ölmesini!
Kendi kendime cerrah olma isteğimi
Ve ilk kayıp hissiyat naklimi..!