İstemiyorum Anne..

Artık üşümüyorum anne biliyormusun?
Karnımda hiç aç değil.Bugün diğer sokaktaki arkadaşlarıma gittim,onlar üşüyorlardı.Kartonları biraz daha üstlerine çektim.
Anne dinliyormusun?
Anne bizim burunlarımız neden hep ağlıyor?
Anlamadım ben.Kedileri tanıdığımdan beri hep böyle nedense.
Alıştım ama neyse.

Bugün bazı insanları gördüm,biraz daha parlaktılar bizden,düzgün yürüyorlardı.
Anne bunların hepsinin ellerinde bir oyuncak var,kulaklarına götürüp bağırıyorlar hep,korkuyorum.
Sonrada onu ceplerine sokup ağlamaya başlıyorlar.
Ben o oyuncaktan istemiyorum anne,ağlamayı sevmiyorum!
Ama alırsanızda ona bağırmayacağım söz.İyi bakacağım ona.
Ha birde anne,bu insanların ağızlarında bir şey var,onu yakıp öksürüyorlar sürekli,
Dumanlar saçıyorlar ağızlarından.
Ben ondan istemiyorum anne,çünkü öksürünce elbisemin kolları kan oluyor hep.
Kirletmeyeceğim tamam anne.Söz verdim...

Bugün yine seni dinledim anne,demiştin ya ekmeği verip bana:
‘’Kızım bunu tırnakların kadar koparıp yavaş yavaş ye’’
Yaptım anne,dediğini yaptım,becerdim!

İnsanlar çok komikler,hepsinin ayakkabıları kör.
Benimkilerin gözleri var birsürü.
Ağlama anne bunu gül diye söyledim!

Hep bağırıyorlar birbirlerine,hep istiyorlar bunlar,
İstekleri hiç bitmiyor,
İnsanlar hep istiyorlar anne,
Hayır anne,ben istemiyorum.
Vazgeçtim anne insan olmayacağım ben,
Vazgeçtim..